Wielrennen

Wielrennen

Eerst de kleppen onderaan de drogers opendoen. Zo zo, daar is veel stof opgehoopt deze week. Ik veeg het op mijn blik en gooi het in de vuilniszak. Ze hebben de drogers zeker veel gebruikt deze week. Wat ging het lekker, gisteren bij het fietsen. Ik heb het idee dat ik bezig ben met een stijgende lijn. Als ik dit nou kan volhouden tot de wedstrijd in België, maak ik zeker kans. Maar daar moet ik niet teveel aan denken. Gewoon zo doorgaan. Stap voor stap. Niet aan een einddoel denken, dan gaat het zeker fout. Gewoon focussen. Goed trainen, eten, slapen. Niet laten afleiden. Waar zullen de stofzuigzakken liggen? Wel beter als ik die vernieuw. Anders ga ik eerst even stof afnemen. Sowieso toch beter om dat eerst te doen.

Wie zou hier nou naar de wasserette komen om te wassen? Ik verbaas me daar altijd over. De eigenaresse vertelde me dat er veel vaste klanten komen. “Dat kost toch veel meer tijd?” vroeg ik haar verbaasd. Gelukkig kan ik mijn was nog bij mijn moeder in de wasmand gooien. Beter. Ik zou ook niet weten wanneer ik dat moest doen, met elke dag school, trainen en die verschillende bijbaantjes. Ze doet het graag zegt ze. Vergeleken met collega wielrenners ben ik echt totaal niet verwend. Bij de vorige wedstrijd heb ik me weer verbaasd dat sommige jongens helemaal in de watten gelegd worden door hun familie en begeleiders. Masseren, bidons aangeven, fietsen prepareren. Ik doe alles zelf. Dan heb ik er de controle over en kan ik het zelf in de hand houden. Heb je zo hard getraind en is iemand anders je bidon vergeten of is je fiets niet goed afgesteld. Nee hoor, dat zal mij niet overkomen.

Ik leg een paar vergeten voorwerpen opzij om de tafel schoon te maken. Twee verschillende sokken, een washandje en een onderbroek. Zullen mensen dat missen en op komen halen? Er ligt nog een onderbroek van me bij jullie…

Doet me denken aan dat kunstwerk met al die overgebleven sokken bij die tentoonstelling in Museum Mesdag. Hoe heette dat ook alweer, Oh ja, De Klaagmuur van Eenzame Sokken. Geweldig project. Met dat kleine gestreepte babysokje ertussen.

De wasmachines bovenop nog schoonmaken. Poetsen op die losse zeepresten. Het verbaasd me altijd dat die was maar blijft komen. Dat er niet een keer een week is dat er gewoon geen was is. Dat iedereen besluit zijn bed eens niet te verschonen en zijn onderbroek een dag langer te dragen.

Nog even de vloer dweilen en dan zit het er weer op. Straks eerst een banaan eten en dan thuis verder met de pannenkoeken die ik gisteravond al heb gebakken. Ik moet gewoon volhouden. Ik kan het. Het gaat lukken. Ik weet het zeker.