Rode wijn

Rode wijn

Er is veel rode wijn gedronken tijdens het kerstmaal. Zoveel is zeker. De ronde afdrukken van de glazen staan op het damast kleed gedrukt, alsof iemand aan het stempelen is geweest. Zou iemand zich verveeld hebben?

Heeft het bezoek gezien dat de tafel met zoveel zorgvuldigheid was gedekt? De zilveren kandelaren opgepoetst, het kleed geperst, de servetten gevouwen in een ster, de kristallen glazen opgewreven. Het servies met bloemen uit de kast in de voorkamer op de tafel uitgestald. De zelfgeschreven naambordjes met zwierig handschrift naast de borden gezet.

Zou het gezellig zijn geweest? Familie van ver weg? Vrienden van vroeger? Schoonmoeder erbij? Zal de gastvrouw alles zelf gekookt hebben en daarna vermoeid van alle inspanningen, gestrest aan tafel hebben gezeten? Of hebben ze het zichzelf gemakkelijk gemaakt en alles bij de nieuwe traiteur op de hoek van de straat gehaald? Opwarmen en overhevelen in een mooie schaal, zilveren opscheplepel erin en hopla?

Waar zullen ze over gepraat hebben? Over de kinderen en de goede oude tijd? Over de komende verkiezingen? Of nee, dat is niet handig, praten over politiek tijdens het kerstdiner.
Over de kwaliteit van de wijn en op welk chateau in Frankrijk, vlakbij hun buitenhuis, ze die persoonlijk uitgezocht hebben?

Ik stip alle vlekken met precisie aan en voeg een speciaal stijfsel toe. De herinneringen aan het diner worden wit gewassen. Twee muntjes in de droger, daarna verdwijnen de laatste verhalen in de mangel. Het tafelkleed vouw ik op en pak ik zorgvuldig in. Het is klaar voor een nieuwe start.