Ritueel

Ritueel

Alle machines zijn vol bij binnenkomst, ook ‘mijn’ machine helemaal rechts. Ik voel mijn hartslag omhoog gaan en probeer mijn irritatie te onderdrukken. 30 minuten, zeg ik tegen mezelf, dan is ‘ie weer voor jou. Ik besluit een kop koffie te gaan drinken in de winkelstraat. Tegenover de wasserette hebben ze heerlijke chocolaatjes en kun je ook koffie drinken. Na mijn eerste slok voel ik me weer iets rustiger worden. Eigenlijk wel lekker even zo. Moet ik vaker doen. 

Als ik na een half uur weer terug in de wasserette kom, is de rust weergekeerd. Ik doe mijn was in de machine en vraag nog een beetje Biotex aan de nieuwe mevrouw van de wasserette. Die oude mevrouw die er vroeger altijd was, die was altijd zo aardig. Aan haar hoefde ik nooit om Biotex te vragen, ze pakte het automatisch. Hoe zal het met haar zijn?

Straks even bij de bloemist een gemengd boeketje halen. Vanmorgen alle kerstspullen opgeruimd en dat toont direct zo kaal. En nog iets lekkers bij de bakker kopen voor als Trees nog langskomt. Ik hoop niet dat ze haar kleinkind weer meeneemt. Die zit overal aan en maakt zo’n herrie. Daar kan ik echt niet tegen, maar ik kan dat toch niet zomaar zeggen?

Ik vraag de dame van de wasserette of ik even tussendoor mag mangelen. Al mijn t-shirts draai ik met precisie door het apparaat. Ik vouw alles op in kaarsrechte stapels. Net als in het leger vroeger, toen konden ze me daar ook niet op pakken. Eigenlijk zou iedereen in het leger moeten. Die snotneuzen van tegenwoordig. Wat weten die nou van doorzettingsvermogen? Met hun afgezakte broeken, piercings en tatoeages. Discipline. Daar is niets mis mee.

Ik vraag of er een taxi gebeld kan worden. Twintig minuten, zegt de centrale. Ik durf niet te gaan zitten op de lage gekleurde stoeltjes die voor de machines zijn uitgestald. Dan kom ik immers misschien niet meer overeind. Ik blijf staan en kijk tussen het in plastic ingepakte stoomgoed door naar buiten. Beetje nietszeggend weertje: kil, guur, koud. “Waarom ga je nou nog steeds naar die wasserette?” vroeg Trees laatst weer. Hoe kan ik haar uitleggen dat dit een uitje voor me is. Dat het de dag breekt. Dat ik dan nog eens een praatje maak. Dat ik me nuttig voel. Ik beloof mezelf dat wat ze ook zeggen, ik zo lang als ik het kan, blijf doorgaan met dit ritueel. Mijn linker heup begint te prikken. Maar even heen en weer wiebelen. De taxi komt vast zo.