Mijn hart huilt

Mijn hart huilt

Er komen twee heren de winkel inlopen. Ik ben achter bezig om was in de droger te doen. In plaats dat ze even wachten bij de balie, lopen ze resoluut naar me toe. Of ik ze kan helpen; er moet met spoed een pak geperst worden. 

Nadat ik ze naar de balie gedirigeerd heb, zie ik dat de prijskaartjes nog aan het pak zitten. Het is echter erg gekreukt. Ik leg uit dat we dat doorgaans niet doen, dat persen meestal in combinatie met stomen gaat.  Mijn collega staat erbij en is zo aardig om toch te helpen; ze belooft dat het pak om 13.00 uur weer opgehaald kan worden.

Als ik de bon geprint en overhandigd heb, vertelt meneer waarom hij het pak zo snel nodig heeft. “Mijn dochter gaat trouwen vandaag. Er is vanmiddag en vanavond een groot feest met 600 gasten in een zaal in Rotterdam.” Hij legt zijn hand op zijn hart. “Maar… mijn hart huilt.” “Het is mijn énige dochter. Ik heb ook nog vier zonen, maar dat is anders” Om het aantal te accentueren steekt hij vier vingers op. “Ik ben helemaal van slag en moet er de hele tijd aan denken.”

“Is ze wel gelukkig?” vraag ik. “Ja, dat wel” zegt hij enigszins gelaten. Hij lijkt niet helemaal overtuigd van zijn  antwoord. “En is het een aardige man?” kan ik niet nalaten te vragen. “Ja, dat ook.” zegt hij. Zijn antwoord blijft een beetje in de lucht hangen. Ik weet niet goed wat nu nog te zeggen en flap eruit: “U bent wel een beetje laat om nu pas uw pak te brengen”. Ik heb gelijk al spijt van mijn directe opmerking. De man grijnst schaapachtig en kijkt ongemakkelijk. Ik wens hem snel een hele fijne bruiloft toe in een poging het gesprek wat luchtiger te maken. Nadat de mannen nogmaals hebben nagevraagd of het pak op tijd klaar is, lopen ze de winkel uit.

Om 13.00 uur wordt het inmiddels keurig uitziende kostuum opgehaald. Meneer zal er straks in ieder geval aan de buitenkant prachtig uitzien als hij zijn dochter weggeeft…