Levensles

Levensles

Tijdens alle drukte aan de balie had ik hem niet binnen zien komen. Hij stond er ineens. Een lange man. Gehaast, gestrest en hij had het duidelijk koud.
Zijn verhaal was warrig. Hij vertelde over zijn oude moeder die vaak in de wasserette waste en dat hij er zelf ook al een paar keer geweest was. En dat hij daarom naar de winkel was gekomen, omdat hij dacht dat het daar tenminste bekend was. Want hij had namelijk een probleem. Hij stond een heel stuk verderop zonder benzine en was zijn portemonnee thuis vergeten, maar moest wel op tijd op zijn werk zijn. Terwijl hij dit zei, vouwde hij zijn jas open, zodat ik een glimp zag van een zwart kokskostuum. Hij had bedacht naar zijn moeder te lopen, maar die was niet thuis en nu was hij hier. Hij had 20 euro nodig voor benzine en of ik hem alsjeblieft kon helpen.

Ik weet niet hoe en waarom, misschien omdat ik de hele dag al mensen aan het helpen was en hij er wat hulpeloos uitzag of omdat ik weer snel verder wilde met mijn werk, maar op de een of andere manier heb ik de man de 20 euro gegeven. Ik liet hem wel zijn naam en telefoonnummer opschrijven. “Oh, kijk dan, ik kan bijna niet meer schrijven van de kou, moet je mijn koude handen voelen” zei hij terwijl hij wat op het papiertje krabbelde. “Ik heb vanavond late dienst, maar ik kom morgenochtend direct het geld terugbrengen!”

“Ach meid”; mijn collega kijkt me ’s middags aan met een blik vol medelijden, “Je bent opgelicht!” “Nee, dat zal toch niet” denk ik. Of toch? Ik begin nu te twijfelen.

De volgende morgen zie ik de wijzers van de klok langzaam voorbij tikken terwijl ik allerlei wasjes wegdraai. Het wordt me duidelijk. Dat geld ben ik kwijt.

Hoe kon ik zo dom zijn? Wat heb ik eigenlijk gehoord en gezien? Oude moeder – horecapak – benzine – 20 euro. Vooral die ‘oude moeder’ heeft er voor gezorgd dat ik mee ben gegaan in zijn verhaal. Er komen altijd veel oude mensen hun wasjes draaien in de wasserette. Langzaam bewegen ze zich door de winkel. Vastberaden om zo lang mogelijk hun was zelf te doen. Genietend van het praatje wat ze kunnen maken, het kopje koffie dat ze drinken en het korte wandelingetje dat ze buiten maken terwijl hun wasje draait. Eén mevrouw vraagt me altijd of ik iets voor haar te vouwen heb als ze even niets te doen heeft, want ze wil me graag helpen. Zo aandoenlijk.
Die man zei dat hij de zoon was van zo’n oude moeder en werd daardoor opeens een beetje vertrouwd, heel menselijk.

Een levensles voor 20 euro. Een koopje eigenlijk…