Het grijze muisje en de nieuwsgierige rat

Het grijze muisje en de nieuwsgierige rat

Vandaag komen twee totaal verschillende types hun was doen in de wasserette. De eerste is een vrouw. Zij komt aarzelend binnen, wacht bescheiden tot er aan haar gevraagd wordt of ze geholpen kan worden en gaat dan aan de slag met de machine die ze aangewezen heeft gekregen. Ze doet netjes zeep in bakjes, stelt het aantal graden goed in en zo verder. Tot ze opeens zenuwachtig en in paniek naar me toe komt lopen. “Ik heb de machine aangezet, maar ik ben vergeten mijn was erin te doen!” Ik stel haar gerust en help de machine stop te zetten, zodat ze haar was er alsnog in kan doen. Zachtjes hoor ik haar tegen zichzelf mompelen: “Ach ja, die ouderdom ook.”

Ik bedenk me dat zij gisteren ook al kwam en ik vraag of ze haar was in etappes doet. “Ja, ik kom namelijk met de bus en ik kan maar één tas per keer dragen. Het is soms ook zo vol in de bus; gisteren reed er een héle schoolklas mee! Dan durf ik niet meerdere tassen bij me te hebben!” Ze kijkt me even aan en richt dan haar blik weer snel op de machine. Zo zit ze stilletjes op een stoeltje te wachten tot haar was klaar is. Na een tijdje realiseer ik me tot mijn schrik dat ik haar een beetje ben vergeten. “Wilt u misschien een kopje koffie tijdens het wachten?” Met een schokje antwoordt ze bevestigend, alsof ze al een tijdje wachtte op mijn vraag. Ik schaam me een beetje en geef haar snel koffie. “Daar zal ik van opknappen.” zegt ze. “Het valt allemaal niet mee op mijn leeftijd.”

De tweede is een man. Hij heeft een wat spichtig, onverzorgd uiterlijk; dunne zwarte haren plakken in pieken langs zijn smalle, bleke gezicht. Op zijn hoofd draagt hij een morsig uitziend ADO-petje. Hij loopt zonder te groeten direct op een machine af en schuift luidruchtig een stoel dichtbij. Vervolgens haalt hij zijn was uit versleten plastic tasjes en stopt die in de machine. Naar mijn idee neemt hij nogal veel ruimte in, alsof hij zijn eigen terrein wil afbakenen. Hij legt zijn tas achterin de winkel, wast zijn handen bij de gootsteen vooraan de winkel, snuffelt wat achter de balie, gaat naar de wc en vraagt – voordat ik het heb kunnen vragen – of hij een kop koffie kan krijgen.

Voordat de man vertrekt stapt hij onverwacht uit zijn wereld de mijne in door me een vraag te stellen. Hij lijkt iets rechter te staan, zijn ogen alert en nieuwsgierig. “Zitten er hier weleens mensen in hun onderbroek? Dat kan toch …”, verontschuldigt hij zich bij voorbaat . “Dat ze zo weinig kleren hebben, dat ze alles in de machines stoppen en dat ze hier dan in hun onderbroek moeten wachten?” Ik antwoord dat het mij nog niet overkomen is, maar dat het me doet denken aan de spijkerbroekreclame van Levi’s, waar een superknappe Nick Kamen (dat vond ik als puberende scholier) in een wasserette in het bijzijn van enkele dames zich ontdoet van zijn t-shirt en spijkerbroek en in zijn boxershort wacht tot zijn ‘original schrink to fit jeans’ weer schoon is.

“Oh, dáár zal ik dat beeld van hebben” zegt de man. Hij verzamelt zijn plastic tasjes met schone was en loopt snel de winkel uit.

Ik ruim de vuile koffiekopjes op, zet alle stoelen recht en ga weer verder met mijn werk. Ik denk aan het verschil tussen de vrouw en de man. Door mijn hoofd schiet een beeld van een grijs muisje en een nieuwsgierige rat … Het zou een onderwerp voor een sprookje kunnen zijn.

Bekijk hier het reclame filmpje over Levi’s 501.