Een jong hert

Een jong hert

Er komt een wat oudere meneer binnen die er een beetje flodderig uitziet. Aan de balie doet hij een ruilactie. De oranje jas die hij aan heeft trekt hij uit en uit een meegenomen, veelgebruikte rugtas haalt hij een andere oranje jas die hij direct aantrekt. De jas die hij op de balie legt is behoorlijk vies en stinkt nogal. De oorspronkelijke kleur van de jas is weliswaar oranje, maar er zitten zoveel zwarte vegen en onduidelijke vlekken op dat de kleur vaal is geworden. Het is een echte outdoor jas van een goed merk, maar hij heeft zijn beste tijd gehad. Ik zie ook dat bij de kraag een paar gaten zitten.

De man kijkt me levendig aan vanonder zijn katoenen vakantiehoedje. “Tsja, mijn jas is een beetje vuil geworden. Ik wil hem graag laten reinigen.” Ik merk dat hij zich een beetje wil verontschuldigen. Hij legt uit: “ik werk met paarden en dan doe ik veel vies werk. Bovendien hou ik er heel erg van om door de duinen en de bossen te struinen. Ik ga dan echt overal dwars doorheen.” In mijn hoofd zie ik in slow motion een oude man door de duinen rennen die zich dwars door prikkende duindoorns en andere obstakels heen worstelt. Hij lijkt haast te hebben en weet precies waar hij heen wil. De oranje kleur van zijn jas contrasteert met zijn omgeving. Mooi beeld. Ik keer weer terug uit mijn fantasie en informeer: “Wat bijzonder, een beetje als een kind?” “Nee, nee, meer als een hert.” antwoordt hij. “Een jong hert.”

Als ik later de jas insmeer met een middel om de vlekken er zo goed mogelijk uit te krijgen, bijna kokhalzend van de stank, gaan mijn gedachten weer naar de eigenaar van de jas. Toch wel geweldig, bedenk ik me. Dat je als bejaarde man als een jong hert door de duinen rent. Dat je je van niemand wat aantrekt. Dat je gewoon doet wat je gelukkig maakt. En ach, dat die jas dan een beetje kapot gaat en een beetje gaat ruiken, nou, dan laat je die toch gewoon weer schoonmaken?

Fijn dat ik op deze manier kan bijdragen aan iemands levensgeluk!